بازی میکرو ماکرو

میکرو ماکرو بازی مرگ

در بازی میکرو ماکرو: شهر جنایت؛ ما با یک بازی کاملا متفاوت با سایر بازی‌های رومیزی (بردگیم) روبرو هستیم. یک نقشه به‌ابعاد بزرگ که روی زمین یا روی میز قابل پهن شدن دارد و یا روی دیوار قابل نصب است و عملا این نقشه است که تمامی بازی را در دست گرفته است.

گیم پلی بازی بسیار جذاب و هیجان آمیز است. پیداکردن مرحله به‌مرحله هربخش از پرونده نیروی بیشتری را به‌بازیکنان می‌دهد تا آنان هیجان بیشتری برای ادامه بازی داشته باشند.

گرافیگ و تصاویر بازی که توسط دانیل گول(Daniel Goll)، توبیاس یوچینکه(Tobias Jochinke) و یوهانس سیچ(Johannes Sich) تولید شده‌است، بسیار جذاب و عالی است. یک گرافیک سیاه و سفید با کاراکترهایی که در عین‌سادگی بسیار جذاب و دوست‌داشتنی هستند.

نقشه بازی هم در عین این‌که بسیار بزرگ و پرحجم است، اما بسیار جذاب و دوست داشتنی است و از جستجو در بین شهر و کاراکترها خسته نخواهید شد. اما ریز بودن عناصر نقشه یکی از مشکلات آن است که نقشه خوانی را سخت می کند. همچنین برخی اوقات تعداد و نزدیک بودن عناصر به هم موجب می‌شود تا بازیکنان در یک‌نقطه تجمع پیدا کرده و عملا به‌سختی بیفتند.

سبک‌بازی از نوع بازی‌های خانوادگی، دورهمی و همکاری است. این بازی شباهت زیادی به بازی‌های با سبک تکمیل پازل (جورچین) را دارد. بازی در نگاه اول شما را به‌یاد بازی‌هایی از سبک شرلوک هولمز و یا بازی مشهور «والدو کجاست» (Where’s Waldo) می‌اندازد. مکانیزم‌های بازی هم شامل جستجو و کشف سرنخ، نقشه‌خوانی و کشف ارتباطات موضوعی می‌شود.

بازی براساس سبک بَرنده و بازنده نیست و بازیکنان در کنار هم به‌همکاری پرداخته و با کشف و حل هرپرونده به‌صورت کلی برنده محسوب می‌شود.

از محاسن بازی میکرو ماکرو: شهر جنایت این است که بازی را می‌توان یک‌نفره و با لذت زیاد انجام داد و از تنها بودن در حین‌بازی اصلا خسته نشوید.

برروی جعبه بازی نوشته است که بازی تا چهار نفر قابل انجام است. اما عملا این‌بازی در حالت دو نفره مطلوبیت دارد و سقف بازیکنان در آن بیش از سه‌نفر ممکن نیست. زیرا در تعداد زیاد، بازیکنان فقط در جلوی دست و پای هم هستند و کیفیت بازی با تعدادکمتر (2نفر) بالاتر می‌رود.

هرچند بازی در اولین یا دومین بار بسیار لذت بخش است، اما تکرارپذیری بالایی ندارد و باتوجه به‌اینکه پرونده‌ها لو رفته‌اند، در نوبت‌های بعدی جذابیتی ندارند. البته برای این‌منظور هم تولیدکنندگان راه‌حلی را طراحی کرده‌اند. راه‌حل این‌است که علاوه‌بر این شانزده پرونده، پرونده‌های دیگری نیز طراحی شده و برروی وب‌سایت بازی قرار داده شده است، تا خریداران بتوانند پرونده‌های جدید را دریافت و براساس آن‌ها به‌کشف جدید بپردازند. به‌نظر می‌رسد باتوجه به‌محدودیت نقشه، تعداد پرونده‌های جدید نیز تا یک حدخاص قابل توسعه است. ناگفته‌نماند که آقای سیچ در مصاحبه‌ای که اخیرا با وی شده‌است گفته بود که قصد دارند تا نقشه‌های دیگری را نیز با عناصرِ توسعه یافته و یا عناصر جدید طراحی نموده و به بازار ارائه نمایند.

از محاسن بازی این است که شما مجبور نیستید تا این بازی را به‌پایان ببرید، می‌توانید فقط یک‌پرونده را به‌سرانجام برسانید و در زمانی دیگر یک پرونده دیگر را.

 همچنین می‌توانید آن‌را روی دیوار اتاق‌تان نصب کنید و هرگاه میهمانی داشتید از او بخواهید تا یک پرونده را حل کند و از آن لذت ببرد.