نقد و بررسی کتاب از دو که حرف میزنم از چه حرف میزنم

کتاب وقتی از دو حرف میزنم اثر موراکامی را در این بخش با هم بررسی خواهیم کرد. کتابی که برخواسته از تجربیات شخصی و موفق نویسنده و هنرمند و ورزشکار اهل ژاپن می باشد. در بررسی این کتاب جذاب با ما همراه باشید!

درباره کتاب وقتی از دو حرف میزنم

هاروکی موراکامی علاوه بر نویسندگی، هنر و خصوصا موسیقی، به ورزش هم علاقه خاصی دارد. البته شاید حالا که دیگر دهه هفتاد زندگی اش را می‌گذراند این علاقه کمتر نشده باشد ولی حتما توان قبلی برای ورزش را ندارد. زندگی‌نامه او نشان می‌دهد که در کودکی، نوجوانی و جوانی، حسابی اهل ورزش بوده و علاوه بر شنا و اسکواش، علاقه خاصی به دوی ماراتن هم داشته است. او هر روز صبح تقریبا یک رکورد سه ساعت و نیمه در دوی ماراتن از خود بر جای می‌گذاشته و همین نشان می­‌دهد که انسان سحرخیزی است. موراکامی در کتاب « از دو که حرف می‌زنم، از چه حرف می­زنم» بیش از آن که خواسته باشد تا داستانی را خلق کند، از خاطراتش با دویدن حرف می‌زند.

دنیایی که موراکامی برای خود ساخته، مملو از سخت‌کوشی، تنهایی و مقاومت است. او هیچگاه در برابر مشکلات پیش‌روی خود کوتاه نمی‌­آید و با یک برنامه‌ریزی منسجم به پیش می‌رود. به به عبارت دیگر موراکامی اهدافش را معلوم ساخته و به خوبی آنها را ترسیم کرده است، پس با برنامه‌ریزی درست، آهسته آهسته و مرحله به مرحله به آن‌ها دست می­‌یابد. خب این همان چیزی است که در این کتاب گفته است و می‌خواهد به طرفدارانش ارائه کند.

نویسنده اعتقاد دارد که میان نوشتن و دویدن شباهت‌هایی وجود دارد و در کتاب وقتی از دو حرف میزنم، از زندگی خودش می‌گوید. این کتاب سرشار از جست‌وجوگری، استقامت و پیوستگی است که همیشه در لابه‌لای داستان‌های موراکامی، مخاطبان را مورد خطاب قرارداده و آنها را جذب خود می‌کند. موراکامی معتقد است: «درد اجباری است و رنج کشیدن اختیاری». یا در جایی دیگرمی‌گوید: «من فقط وقتی جسمم تحت فشار قرار می‌گیرد و عضلاتم به فغان می‌آیند (و گاهی هم جیغ می‌کشند)، شاخص‌های ادراکم یک‌باره بالا می‌کشند و قادر به فهم چیزی می‌شوم».

کتاب وقتی از دو حرف میزنم، شناسنامه کاملی از موراکامی را به خوانندگان نشان می‌دهد. این شناسنامه شامل عقاید، نوع نگاه به زندگی، برنامه روزانه و امور شخصی، مجموعه علاقمندی‌ها، فلسفه زیستن از دید او و خاطراتش است. با مطالعه آن می‌توانید بفهمید موراکامی به پدیده‌ها و رخدادهای گوناگون چگونه برخورد می کند و شما چگونه می‌توانید از رنج‌ کشیدن دست بردارید و آن گونه که آرزو و دوست دارید عمرتان را بگذرانید. از ویژگی‌های موراکامی این است که او نمی‌خواهد پند و اندرز بدهد، نصیحت نمی‌کند. یا مثلا با اندرزهای کلیشه‌ای بگوید ورزش کنید تا سلامت بمانید، تا از این طریق شما به هیجان آمده و تحت تاثیر قرار گیرید. او با گفتن تجربه‌ها و احساس خوبی که از ورزش کردن برایش ایجاد می‌شود سعی داردتا خواننده را به این دنیای وصف نشدنی‌ ببرد و خواننده را در این لذت سهیم کند.

موراکامی از لذت دویدن حرف می‌زند؛ لذتی که موجب شد تا او روزانه هشت کیلومتر بدود و حتی در مسابقات دوی فوق ماراتن هم خود را بیازماید. او با بیان احساسش در زمان دویدن، نویسندگی و دویدن را با هم مقایسه می‌کند؛ او می‌گوید که استقامت و تداوم است که باعث می‌شود در دو و نویسندگی موفق شد.

در کتاب وقتی از دو حرف میزنم، عقاید صریح نویسنده را می‌خوانید. قطع داریم که شما هم با خواندن آن با ما هم نظر می‌شوید و بدون درنگ می‌گویید که این عقاید فقط از ذهن یک ژاپنی تراوش می‌کند. مثلا وقتی بیان می‌کند: «آدم باید برای پیش بردن کارهایش ضرب آهنگ را حفظ کند. در پروژه‌های طولانی مدت این امر بسیار اهمیت دارد. در دویدن به محض تنظیم ریتم گام‌ها، آسودگی خاطر از راه می‌رسد»؛ این جملات نشان از روحیه سختکوشی، برنامه ریزی و صبوری مردم ژاپن دارد.

در صفحه آخر کتاب مورکامی می‌گوید:« عنوان این کتاب از یک مجموعه داستان، اثر نویسنده­‌ی محبوبم ریموند کارور گرفته شده است، تحت عنوان از عشق که حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم.»

در زیر بخشی از متن کتاب را آورده‌ایم:

«تا به‌حال شده است در یک روز شصت مایل (حدود صدکیلومتر) بدوید؟ اکثریت قریب به اتفاق مردم جهان (آن‌هایی که البته از عقل سلیم برخوردارند) به عمرشان چنین کاری انجام نداده اند. در میان انسان‌­های معقول کسی را نمی‌توان یافت که دست به چنین جسارت نابجایی بزند. ولی من یک‌بار این کار را انجام دادم. مسابقه‌ای را به پایان بردم که از صبح زود تا غروب طول کشید و مسافتش شصت و دو مایل بود. می‌توان حدس زد که چه بلایی بر سر جسمم آمد. به کلی از پا درآمدم و تا مدتی پس از آن سوگند می‌خوردم که دیگر طرف دو نمی­‌روم….»

کتاب وقتی از دو حرف میزنم

(What I talk about when I talk about running: a memoir)

 نوشته: هاروکی موراکامی (Haruki Murakami)

مترجم: مجتبی ویسی

ناشر: نشر چشمه

چاپ اول: 1388

چاپ بیست و سوم: 1400

تعداد صفحات: 179

شابک: 3-755-362-964-978

فهرست مطالب کتاب

مقدمه‌ی مترجم
پیش‌گفتار: رنج‌ کشیدن اختیاری است
فصل اول: چه‌کسی به میک جَگر می‌خندد؟
فصل دوم: نکاتی در باب رمان‌نویس دونده شدن
فصل سوم: آتن در میانه‌ی تابستان، دویدن ماراتن برای اولین‌بار
فصل چهارم: بیشتر دانسته‌هایم را در داستان‌نویسی، دویدن‌های روزانه به‌ من آموخته است
فصل پنجم: حتی اگر در جوانی موی دم‌اسبی بلندی می‌داشتم
فصل ششم: کسی دیگر بر میز نمی‌کوبید،کسی فنجان‌ها را پرت نمی‌کرد
فصل هفتم: پاییز در نیویورک
فصل هشتم: 18 تا لحظه‌ای که بمیرم
فصل نهم: کسی که تا توانست راه نرفت
پس‌گفتار: بر جاده‌های گرداگرد جهان